Esmeralda Alves Medeiros

Van dieet naar dieet. Dat was eigenlijk wat ik al jaren deed. Modifast, Sonja Bakker, Cambridge noem maar op. Vooral de crash diëten van Cambridge waren bij mij geliefd. Nergens over na hoeven denken en alleen eten wat er in de zakjes zat. Dat was voor mij makkelijk vol te houden. En dan natuurlijk de zwaarste variant van 500 calorieën want ja dat ging het snelste. Dat het slecht voor mijn lichaam was dat wist ik wel maar het gaf resultaat en dat was eigenlijk het enigste waar ik aan dacht.
Dat de kilo’s die ik kwijt was er binnen no time weer aan zaten lag natuurlijk niet aan het crashen en mijn slechte eet en drink gewoonte, tenminste dat hield ik mezelf elke keer weer voor. Zo kwam ik in een vicieuze cirkel waarbij ik crashte, afviel, weer in mijn oude eet en drink gewoonte terug viel, emotioneel werd omdat ik mezelf weer te dik vond en weer ging crashen. Dit moest stoppen. Ik moest iets gaan vinden wat blijvend zou zijn. Ik wilde iets waarbij ik begeleiding kreeg in voeding en beweging.

 

In maart 2018 kwam ik in contact met Jeremy. Ja stuur maar even een mailtje zei hij. Daar ging wel even een week overheen voordat ik die stap zette. Eenmaal de stap gezet werd er een afspraak gemaakt voor een intake gesprek. Ik weet nog heel goed dat ik aankwam bij het gezondheidscentrum en in de wachtruimte aan het wachten was op Jeremy. Hij was nog buiten bezig met een client. Op een gegeven moment kwam hij samen met zijn cliënt binnen rennen en riep hij met luide stem “10 minuten rennen, 10 minuten rust en door, kom op”. Toen hij de hoek om was keek ik naar de uitgang en dacht ik, ik kan nu nog weg. Nog voordat ik een stap zou kunnen nemen kwam hij al terug en zei hij: “ik kom zo bij je”…shit.
De intake begon en we gingen buiten een rondje lopen. Al lopende vertelde hij mij over zichzelf en zijn ervaringen, wat het traject in zou houden als ik bij hem zou starten en wat de voorwaarden waren. Het enige wat ik dacht was jeetje wat loop je snel en ik raak nu al buiten adem. Ik moest er thuis nog maar even goed over na denken van hem maar eigenlijk wist ik het al. Ik wilde dit doen.


In april 2018 kon ik starten met de 1 op 1 lessen. Jeremy gaf aan dat Mijn trainer Ziko werd. Dat was wel eng want ja wie was dat en hoe zou hij dan zijn qua persoon. Tijdens de eerste les was ik aan het begin erg zenuwachtig maar dat viel gelukkig snel weg.
Met de voeding was ik zeer streng voor mezelf en legde ik zoals het moest alles vast wat ik at. Streng zijn voor mezelf met voeding dat kon ik wel maar sporten was een ander verhaal. Sporten is iets waar ik niet mee ben opgegroeid en dit zit dan ook niet in mijn systeem. Ik begon vaak met een vriendin ergens aan zoals een hardloopclinic, Zumba, total body workout. Maar zodra zij stopte had ik geen stok meer achter de deur en stopte ik er ook mee.
Na drie weken ging ik met Ziko buiten hardlopen. Voor mij toen een hele grote ronde, waarvan ik nu zal denken o makkie, maar wat had ik het toen zwaar. Ik dacht alleen maar ik kan dit niet. Buiten adem stond ik jankend langs de kant van de weg en was ik vooral kwaad op mij mezelf dat het niet lukte. Tijdens de lessen legde ik vaak de lat te hoog waardoor het een gevecht met mezelf werd. Ik wilde te veel en te snel en ook al zag ik resultaat in het afvallen ik wilde ook conditioneel resultaat zien.

Dit resulteerde in vaak teleurgestelde momenten voor mezelf. Ondanks dat Ziko zei dat ik goed bezig was
en dat ik vooruit ging zag ik het zelf niet altijd of ging het mij niet snel genoeg.

De 3 maanden werden maanden van veel zwoegen en zweten en veel afzien maar ook van heel veel
lachen. Ik begon er steeds meer plezier in te krijgen en ik baalde er op een gegeven moment zelfs van
als de les al weer voorbij was. De doorslag van het zelf inzien kwam toen ik weer buiten ging rennen en Ziko en op een gegeven moment zei: “zie je die lammetjes?” Ja ik zie ze, of in ieder geval iets wat er op lijkt, en ja ik kan praten met jou zonder buiten adem te raken. Ik kan om me heen kijken zonder bezig te hoeven zijn met mijn ademhaling. Ik kwam zelfs verder zonder te stoppen. Ik had eindelijk het gevoel van “wauw” het lukt me. Toen de 3 maanden voorbij wilde ik helemaal niet stoppen. Nou hadden Ziko en Jeremy wel iemand die voor een maand wilde doorgaan in een  smallgroup. Dit wilde ik wel. Al was het aan het begin even wennen om in ene met zijn tweeën te sporten. Ik ging me meten aan wat zij  allemaal wel kon en hierdoor kwam ik mezelf vaak tegen. Maar door haar vrolijke persoonlijkheid sloegen de sportmomenten al snel om naar uurtjes waarbij we veel lol met elkaar maakte en ons aan elkaar optrokken. Zo behaalde ik samen met haar een doel wat ik al geruime tijd voor ogen had namelijk een obstacle run en liepen we samen een hardloop wedstrijd. Maar mijn doel met het afvallen was nog
niet behaald.

Ziko en Jeremy hadden helaas nog geen personen welke met mij een smallgroup konden vormen. Maar na 4 a 5 weken “reces” kon ik weer starten met een smallgroup voor 3 maanden. Hierop terugkijkend waren dit maanden die voorbij vlogen waarbij ik met veel plezier samen aan het bikkelen was. jammer dat dit nu tot een einde is gekomen. Maar ondanks het plezier in het sporten vond deze 3 maanden een stuk zwaarder. Nu qua voeding. Ik merkte dat ik het lastig vond om na 5 weken weer me voedingsschema te volgen. Ook ik at tussendoor chocola of koekjes. Doordat ik veel
sportte kon ik het me wel veroorloven maar was de gedachte achter het cheaten, emotie eten, niet goed. Ik kreeg het advies om in dat soort gevallen afleiding te zoeken door bijvoorbeeld een rondje te gaan wandelen of hardlopen. Het zal hoe dan ook altijd wel een soort van strijd met mezelf blijven.

 

In totaal ben ik in de 7 maanden sporten 23 kilo kwijt geraakt. Dank je wel Ziko en Jeremy dat jullie me getraind en gesteund hebben om op een gezonde manier een fitter persoon te worden. Jullie zijn toppers!!