Maaike Bakker

 

Eerste 3 weken

Oké, of je gaat er iets aan doen…óf je accepteert dat dit het is! Dat is eigenlijk de start van dit (doodenge) avontuur. Dus ik informeer bij Jeremy, maar vind PT net iets boven mijn budget, of eigenlijk by far niet passen bij mijn budget. Dubbel gevoel want ik heb eigenlijk wel het idee dat ik het moet doen. Een paar weken later appt Jeremy dat hij gaat starten met small group training, of ik interesse heb, maar moet snel beslissen want hij start eigenlijk NU met een groepje. Hoezo slechte timing; ik zit net in het vliegtuig naar Turkije. Maar ik wil het wel! Op vakantie denk ik er goed over na en beslis dat ik het ga doen, maar na de zomervakantie want dan lijkt mij de kans van slagen net iets groter.

Waarom ik het ga doen is eigenlijk heel simpel. Iedereen zegt dat je het voor jezelf doet. En natuurlijk doe je het voor jezelf, voor je eigen gezondheid. Maar natuurlijk speelt de mening van anderen mee. Misschien ben ik een beetje gek, maar ik denk dat anderen denken dat ik te dik ben en daarmee dus niet leuk en niet aardig en niet grappig. Natuurlijk ontkent iedereen dat, maar ja, dat zou ik ook doen 😉  Mijn motivatie is dus eigenlijk wel helemaal voor mijzelf; ik wil weer gezond zijn, mij fit voelen, actief mee kunnen doen met alles en niet constant denken dat anderen iets over mij denken.

D-day; wegen en meten…SLIK! Je mag best weten dat dit een behoorlijke drempel was die, hoe langer ik er naar keek, steeds hoger werd. Voordeel daarvan is dat hij achteraf best meeviel. Hoewel…eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de uitslag toch minder positief was dan gehoopt.

Meteen daarna een uur sporten, hoewel ik niet van het binnen trainen ben, viel het mij niet tegen. Het helpt natuurlijk enorm dat we zo’n leuk groepje hebben! Zaterdag begon het eten op vaste tijden met het juiste voedsel. Even wennen, maar goed uitvoerbaar, lekker eten en prima vol te houden. Maandag ging ik hardlopen…of uhhh… iets wat daar op lijkt; na 1,8 km moest ik met knikkende knieën op mijn tandvlees stoppen; daar valt nog een slag te slaan! Dinsdag weer een uur sporten, dat ging wel goed.

De eerste hobbel was bijna een week later; heerlijk uit eten met collega’s, mooi weer dus op het terras met een wij…uhhhh…water. Net zo verfrissend, maar best even slikken. Altijd gedacht dat ik af en toe een glaasje gezelligheid dronk, valt mij nu op dat mijn grootste valkuil toch het glaasje wijn is. Man man man, wat mis ik dat! Uiteten is gelukkig prima te doen, een beetje opletten, goed vragen aan de bediening en dan toch lekker mee eten. Vooraf een soepje en als hoofdgerecht kabeljauw zonder saus en met extra groente. Toetjes hou ik niet van dus dat gaat makkelijk, een lekker bakkie zwarte pleur en mijn avond was compleet geslaagd, met de complimenten van de trainer. Hoppa, in the pocket.

Vrijdagavond weer sporten en zaterdagavond hobbel 2. Wederom uit eten, maar we gingen op de fiets heen en weer dus stond een beetje beweging ook op het menu. Dit keer een verassingsmenu, maar in een goed restaurant waar puur eten hoog in het vaandel staat en alles zonder saus en behoorlijk gezond was. Wederom het toetje ingeruild voor een dubbele espresso en zo heerlijk genoten!

Zondagochtend mocht ik voor de eerste keer thuis aan de slag… dat is toch niet echt mijn ding merk ik. De groepsdruk en stimulans van de trainer maakt het allemaal net wat beter uitvoerbaar en pusht mij net even de grens over. Niet lullen maar poetsen; doelen bereiken is niet makkelijk, dat heeft niemand gezegd.

Maandag weer rennen, 1,8 km en weer met knikkende knieën en op mijn tandvlees; we blijven kansen zien, ooit kan ik 2 km! Dinsdag weer knallen met Jeremy en woensdagochtend weer zelf pumpje doen…pumpje en ik zijn nog geen vriendinnen, hoop het haar ooit te kunnen zien als ‘ik kan met haar door een deur’, maar voor alsnog vind ik pumpje stom.

Donderdag een onverwachtse dip: dinsdag hebben mijn 2 groepsmembers trots gemeld dat hun broek afzakt, ze een zachtere huid hebben, het zien in hun gezicht en dat anderen het ook al zien. Ik besefte meteen dat ik dit allemaal niet heb…en blijkbaar knaagt dit meer aan mij dan ik dacht. Vrijdagavond tijdens de training bespreek ik dit en Jeremy laat mij tijdens het vertellen versnellen op de loopband. Waar ik twee weken geleden nog geen vraag kon stellen tijdens het versnellen kan ik blijkbaar nu mijn hele verhaal doen waarmee Jeremy laat zien dat ook ik vooruitgang boek….. jajaja…. Maar ik wil #*&^* # ook afzakkende broeken en zachte huidjes hebben. Nog 1 week voor de eerste meting, slaap er nu al slecht van!

Zondag leuk dagje uit; met allerlei gezonde etensmomenten mee. Hoe trots dat ik geen zwak moment had op zo’n dag? Maandag rondje rennen, 2.1 km!!! Oké, als blaffende zeehond de laatste meters, maar heeej, I DID IT! Volgende doel maar stellen; 2,5 km!

Weer een week knallen en vrijdag meten. De dagen ervoor best zenuwachtig, maar een mooi resultaat: 4.9kg en 13.5cm kwijt! Even een emotionele ontlading en daarna gewoon zo trots als een pauw! Heb lekker een dag met mijn hoofd in de wolken gelopen, daarna weer met 2 voeten op de grond want stap 1 is gezet, een goed begin is het halve werk. Maar we zijn er nog niet!

Samengevat viel het mij alles mee deze 3 weken. Er komen vast nog moeilijke momenten, struggels met de trainers, tranen omdat ik het niet meer zie zitten en enorme discussies met mezelf over eten en met name wijn. Maar ik heb een doel en daar ga ik voor!

Liefs,

Van mij

 

Week 4 t/m 7
Het begint ‘gewoon’ te worden, elke dag zelfde tijden eten, al je eten fotograferen en appen, veel drinken en 4 à 5 keer per week sporten.

Twee weken na de meting kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en spring ik thuis even snel op de weegschaal. Na de vorige meting heb ik thuis even gecheckt of mijn weegschaal ongeveer gelijk was aan die bij Jeremy en Ziko; dit was het geval. Nu keihard gewerkt dus. WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAT?!?!?! Niks noppes nada…oftewel helemaal, helemaal niks eraf. Oké, p-p-p-paniek! Helaas doe ik het net voor het sporten …of eigenlijk gelukkig. Ik biecht op wat er is gebeurd aan Ziko. Hij vertelt mij hoe het lichaam werkt, dat dit de reden is om niet wekelijks een meting te doen, dat ik überhaupt niet op mijn eigen weegschaal mag staan. Hij is best lief…. Want Jeremy is not amused; hoe ik het in mijn hoofd haal en daarna dat deze stress mijn eigen schuld is, deal with it! Ziko is het ermee eens, maar zegt iets vriendelijker dat ik nu moet vertrouwen op wat ik in de small group aan het doen ben, dat ik dus niet meer op mijn weegschaal thuis moet gaan staan. Fair deal lijkt mij…iets meer dan fair zelfs. Dus, niet meer op de weegschaal en ondertussen met mezelf discussiëren niet te stressen maar te vertrouwen!

Maandag en dinsdag in week 7 voel ik mij niet lekker, koorts en koud. Maar ik probeer te blijven eten, tegen heug en meug, maar alles voor het doel (jajaja, klinkt bizar; tegen heug en meug eten om af te vallen). Dinsdagavond ga ik toch ook gewoon sporten. Jeremy heeft een leuke (!!) uitdaging, we gaan rennen, niet de 750 meter van vorige week, nu voor het eggie op naar de 5km! Ik heb m’n binnen schoenen aan en voel mij niet lekker, maar Jeremy vindt mijn schoenen perfect en het doel is knop omzetten dus goeie oefening als ik niet lekker ben (slik). Blik op oneindig, verstand op nul en links, rechts, links, rechts. Eigenlijk valt het mij niet tegen. Eén van mijn groepsgenoten rent wel harder, maar ik probeer mij daar niks van aan te trekken. Na  een tijdje laat Jeremy haar een stukje terug sprinten en weer aansluiten; tip van de avond; zorg dat je nooit opvalt bij de trainer!! Ondertussen probeer ik Jeremy het verschil te leren tussen als en dan… leidt mij in ieder geval af van de verzuring en de blaffende zeehond in mij. Als we er bijna zijn, zijn we er toch niet bijna; we mogen een stukje extra. Waar bij de anderen nu een dieptepuntje wordt bereikt, lijk ik juist mijn verstand op nul te kunnen zetten en ren ik lekker verder (niet te hard… you know what is going to happen… sprinttime) en eerlijk is eerlijk (Jeremy, dit stukje even overslaan aub) ik had denk ik nog wel een km extra kunnen rennen. Thuis check ik de afstand en we hebben bijna 6 km gerend!! Vet trots op ons, in nog geen 7 weken rennen we dit gewoon even! Hoe stoer zijn wij meiden?!?

Deze avond merk ik ook hoe veel een complimentje van Jeremy mij doet; bijna kinderachtig blij als hij oprecht zegt trots te zijn. Ik weet dat ik het voor mijzelf doe, maar damn, complimentjes helpen toch echt…

Vrijdag gaan we wegen en meten. Na mijn weegschaalmomentje zie ik hier niet echt naar uit. Zal ik de afgelopen 2 weken nog afgevallen zijn??? Het blijkt enorm mee te vallen; 3,5kg eraf! Wiiiihaaaa! Nu de cm nog meten. Tenminste, als Ziko mijn heup kan vinden. Hoe gênant? Hij voelt inmiddels van m’n knie tot mijn ribben en vraagt dan waar mijn heup zit …SLIK… best ernstig als iemand je heup niet kan vinden door je vet. Of zal hij een lesje anatomie nodig hebben? Er is wel wat minder van mij: 7cm. Totaal dus 8,4kg en 22,2cm in 8 weken!

Ik ben blij, temeer omdat de verwachting erg laag was. Maar Ziko was vast niet blij, wat een hel van een training; tabatha planken en allemaal arm-oefeningen… thank god it’s Friday!

 

Week 8 t/m 11

Zaterdag meteen de stad in voor goede hardloopschoenen. De verkoper neemt de tijd en ik ga naar buiten met hippe Adidas schoenen, gebaseerd op het blote-voeten-rennen-principe (jajajaja). Dit gaan we ’s avonds meteen uitproberen; ik ren 6,5 km in ruim 50 minuten; oké, geen snelheidsrecord, maar zeker wel een persoonlijk afstand record. Plus dat ik dus 50 minuten non-stop kan rennen. Weer een euforie-momentje!

Dinsdag hebben we een billen-training, van Jeremy natuurlijk 😉 Squaten en squaten en… squaten. Met een bal, met gewichten, heerlijk! Vooral de dagen erna… you know the feeling. Ik wil eigenlijk niet meer drinken deze dagen omdat ik dan op moet staan (au) om naar de wc te gaan (weer zitten… au au… en weer opstaan… auwwwiieee) Ik had geen idee dat je zo veel spierpijn kon hebben in een kont!

Donderdag ga ik met frisse tegenzin rennen; ik besluit een korter rondje te rennen en dan te letten op techniek; goed neerzetten, afrollen, hakken naar de billen. Dit vind ik zwaaaaaaaaaar! Maar ik word beloond; 3 km in 18 minuten! Die zondag heb ik bedacht om naar mijn ouders in Spanbroek te rennen; dit klinkt als héél ver, het blijkt ‘maar’ 6,5 km te zijn; dat moet ik redden. Het regent maar ik ga toch! Aangekomen bij mijn ouders merk ik dat ik het vrij makkelijk gedaan heb. Dat is ook weer in the pocket!

De week erna hebben we zaterdag een feest met alles er op en eraan. Nou ja, voor de anderen dan. Ik beperk mij in eten en drinken. Hoewel Jeremy het daar niet helemaal mee eens is; het had beter gekund aldus mister Personal Trainer. Ik laat mij die avond verleiden tot het drinken van een biertje, maar heb toch spijt daarna want op de eerste plaats was deze helemaal niet zo lekker en ik voel de calorieën zo ongeveer op mijn billen tevoorschijn komen. Maar ja, soms is nee zeggen blijkbaar moeilijker. Een wijze les! Zondagochtend sta ik in plaats van met kater energiek op en spring in mijn hardloopkleren. Na een bakje yoghurt met fruit en allerlei zangzaad ga ik naar buiten. Het weer blijft tegen mij werken, maar ik laat me niet kennen. Tijdens het rennen kom ik een groepsgenootje tegen, leuk! Ik loop heerlijk en besluit bijna bij huis nog een klein rondje eraan vast te plakken; 7,5 km in 1.02 uur. Dit wordt bijna eng; ik die bij start van deze smallgroup training na 1,5 km bijna als blaffende zeehond neer viel, ren nu 7,5 km zonder half dood neer te vallen. Hier moet iedereen toch even over nadenken; als ik het kan… Jij zeker!

De 3e week is een uitdaging; elke avond is er iets en tussendoor moet het huishouden gedaan worden en wil ik sporten. Met veel vliegwerk lukt het redelijk. Het weekend zit mijn man in het buitenland en belt de oppas af; dit is overmacht en ik meld mij af voor de training vrijdag. Dat voelt niet goed. Ik denk meteen dat de meting volgende week dus niet oké zal zijn; een feest waar ik carpaccio gegeten heb en een biertje gedronken en dan een training missen. De zenuwen komen al. Zaterdag toch thuis even pumpen; en nee, ik haat het nog minstens zo erg als in het begin, of erger, I guess. Steeds die stomme overdreven Amerikaanse uitspraken, blegh! Zondag breng ik de kids even naar de oppas zodat ik kan rennen; het waait, nee het stormt en het regent. Kort rondje maar helemaal stuk. Het tegenwind rennen was echt zwaar, en voor de wind viel ook niet mee. Maar I did it! In plaats van op de bank blijven zitten ging ik wel gewoon! Dus… ja… dus!

De laatste week. De bibbers nemen langzaam de controle over. Toch extra gemotiveerd om nog even harder proberen te rennen en extra op mijn eten/drinken te letten. De vrijdag kruipt voorbij, ik durf bij het eten bijna geen glaasje water te nemen want straks plas ik het niet uit…

Tik tak… tik tak…

Het resultaat: 4,1 kg eraf en 7,1 cm; totaal is dit 12,5 kg en 28,3 cm!!!!!!!!!!!!!

 

Week 12 t/m 15

En ja hoor, weer zo’n week waarbij ik van voor niet weet waar ik van achter mee bezig ben. De decemberdrukte, het draaien van een gezin, een baan met verantwoordelijkheden, her en der nog wat vrijwilligerswerk en ergens ook nog wat sociale ‘verplichtingen’. Ik sport 2 keer per week bij Jeremy/Ziko, pump 2 keer thuis en probeer 2 keer te rennen. Deze week knap ik woensdag even af en cheat met het pumpen (sla een paar oefeningen over en doe eigenlijk niet echt actief mee of… actief niet mee… net hoe je het ziet) en laat mij dan op de bank zakken en doe even een marathon girlmore girls; me, myself and I time!! Dat had ik echt even nodig, heeeeeeeeeeel hard!

Mijn lijf laat ook weten dat de max even aangetikt is; mijn kuitspier doet bij elke stap wat pijn. Ik besluit donderdag niet te gaan rennen, maar in plaats daarvan doe ik die dag 4 keer squat, opdruk- en buikspieroefeningen. Vrijdag trainen met Ziko en mijn kuitspier protesteert duidelijk met een aantal oefeningen. Zondag ga ik toch een stukje rennen. Het is ijskoud en dat rent lekkerrrrrrrrrrrrr. Helaas speelt ook nu mijn kuitspier weer op. Listen to your body. En dit is vrij duidelijke taal. Ik neem contact op met Dennis Appelman, een sportmasseur, die er vast iets zinnigs over kan zeggen. Mensen die mij kennen weten dat dit best raar is; ik zou normaal elk excuus aangrijpen om niet te hoeven sporten, lekker afwachten tot het vanzelf overgaat. Nu wil ik helemaal uit mezelf door met sporten, niet half half maar voor (minimaal) 100%! Gelukkig kan ik dinsdagavond even langs komen.

Maandagavond is het pakjesavond en de piet die langs komt vindt dat ik er goed uitzie, das een mooi kadootje toch? Dinsdagavond naar Dennis. Ik kan mij niet ontspannen op de massagetafel, bang voor de pijn en die komt inderdaad! Hij spaart mij niet, de spier voelt inderdaad niet helemaal goed. Hij drukt op nog wat punten en ik schiet steeds door het plafond van de pijn. Misschien is van 2 keer in de week met een grote groep bootcampen waarbij je makkelijk opgaat in de massa naar 4 tot 6 keer per week, waarvan 2 keer bijna 1 op 1 sporten en alles geven toch best heftig voor mijn lichaam. De conclusie; ik kan deze week sporten, maar even pas op de plaats en met kinesiotaping (speciale manier van taping die je spieren ondersteunt).

Tevens spreek ik af dat ik een afspraak ga maken voor een sportmassage, maar wel een massage die een beetje lief is voor mijn lichaam. Bij thuiskomst maak ik de afspraak maar meteen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best eng vind. Natuurlijk omdat ik nu al weet dat het een uur pijn lijden gaat worden, maar misschien nog wel meer omdat ik vast niet in mijn sportkleren mag blijven liggen. En als sportmasseur ziet hij natuurlijk allemaal gave, afgetrainde lichamen en aan die maatstaven kan ik niet tippen, plus dat hij een hij is. Dus geen zij. Kortom, na het maken van de afspraak slaat de twijfel toe. Zal ik hem bellen of appen of… misschien ga ik toch de afspraak maar annuleren?!?!  Nog maar even over nadenken.

De week is voor bij en een eerlijke bekentenis (sorry trainers, durf het wel in mijn blog, not in your face); dat weekend ging ik stappen en wat een geweldige avond was het! Allereerst omdat ik gemiddeld 8 jaar jonger werd geschat, ten tweede omdat ik genoeg complimentjes ontving, maar vooral omdat het zooooo gezellig was! Ik heb redelijk netjes gegeten (maar niet helemaal binnen de lijntjes), maar mij niet gehouden aan het geen alcohol principe. Wel echt veel minder dan normaal gedronken (effect was trouwens precies hetzelfde na weken van geheelonthouding). Nu dus duimen dat het niet te veel schade heeft toegebracht (SLIK). Maar zijn regels er niet om af en toe te schenden? En hoe zit het met je lichaam soms even laten schrikken? (I know, recht praten wat krom is, is één van mijn sterkere punten).

Maandagavond vind ik dat de week rust genomen is en het tijd is voor een rondje hardlopen. Ik heb er gewoon zin in, das best gek! Ik loop heerlijk en ren 6 km zonder problemen en met een redelijke snelheid. Uiteraard voel ik ’s avonds mijn kuit wel een beetje, maar niet noemenswaardig.

Dinsdag is er op mijn werk een 3D bodyscan; glucosemeting, cholesterolmeting, bloeddrukmeting en natuurlijk gewicht, vet, spieren, etc. Voorheen zou ik dit never nooit doen, maar dit keer ga ik gewoon en het resultaat is totaal niet verassend. Leuk om te doen, vooral interessant om glucose en cholesterol te laten maten. Ik ben ook bij een second opinion oké bevonden, das fijn!

En de afspraak met de sportmasseur staat nog. Dat is ook een overwinning (zonder hem lastig te vallen overigens…)

Opeens is het dan vrijdag, de dag van de sportmassage. SLIK! Ik denk enorm na over welk ondergoed ik aan ga doen, maar besluit dat het niks uitmaakt; niks verhult dat ik geen bodybuilder ben. Met een enorme knoop in mijn maag ga ik heen. Dennis stelt mij enigszins gerust, maar dan is toch het moment om in mijn ondergoed op de massagetafel te gaan liggen. Hij belooft het rustig aan te doen, en merkt op dat ik altijd kan zeggen dat het zeer doet (…) Ik vertel eerlijk hoe ik tegen dit op heb gezien en waarom (weinig zelfvertrouwen en dan bij iemand in je ondergoed gaan liggen die alleen maar sportmensen ziet). Hij legt gelukkig uit dat het dan wel sportmassage heet, maar dat dit eigenlijk inhoud dat hij je spieren iets dieper/harder aanpakt, dit is juist ook goed voor bijvoorbeeld mensen die veel op kantoor zitten, die veel sjouwen of inderdaad voor mensen die (opeens) veel sporten of vaker last hebben van blessures; kortom, zo ongeveer iedereen kan bij hem komen en niet alleen superstrak gespierde mensen….pfffff! De massage valt mij ook alles mee en dat klopt ook, hij laat het lichaam eerst wennen, de volgende keer… Ik kijk er nu al naar uit 😉

De rest van de week weinig bijzonderheden; even goed op eten en sporten letten met de Kerst in het vooruitzicht. Die vrijdag is het wegen en meten. Blijft een zware dag, alsof het zwaard van Damocles boven je hoofd hangt. Maar wederom is er minder van mij; 3,7 kg! De 15 kg voorbij!!! Dat moet gevierd worden, op de vrijmibo. Jeremy vertelde toevallig dat hij er ook zou zijn dus ik ben gewaarschuwd. Wat op de één of andere manier niet helemaal het gewenste effect heeft; ik drink lekker drie witte wijntjes en dit kan Jeremy niet helemaal ontgaan zijn 😉

 

Week 16 t/m 19

Ik dacht dat ik begon, als ik 15 kg haal, dan ben ik tevreden. Jeremy is het hier uiteraard niet mee eens, een doel is een doel, we nemen niet met minder genoegen. Maar ik dacht echt dat 25 kg afvallen domweg onhaalbaar was, maar aangezien ik vaak sneller tevreden ben, dacht ik dat het slim was de lat hoog te leggen. En oké, 25kg zou wel super ideaal zijn. Maar ja, onhaalbaar dacht ik. Jeremy dacht overigens dat het wel haalbaar moest zijn.

Maar nu ben ik dus 15 kg afgevallen. Dus. 15 kg. En ik dacht dat ik dan heel blij zou zijn, omdat ik dan echt veel afgevallen was en dus zeker mezelf een stuk mooier zou vinden.

Dit valt dus zo onwijs tegen!!!! Naar jezelf kijken is natuurlijk lastig, hoewel ik genoeg complimenten krijg van mensen, zie ik het zelf gewoon niet zo goed. Ja, ik pas een kleinere maat broek, maar mijn oude (stretch)broek pas ik ook nog wel redelijk goed. De vooruitgang die ik zie is vooral dat ik meer aankan met sporten, een fijne bijkomstigheid, maar niet mijn doel. Het helpt ook niet mee dat mijn groepsgenootjes meer afvallen, dus meer resultaat laten zien. Ziko legt uit dat ieder lichaam anders werkt. Maar eigenlijk schiet ik in de ik-ga-niks-meer-eten-modus. Wat juist onhandig is, volgens Ziko, want zonder olie loopt mijn motor niet en verbrand ik niks en val ik waarschijnlijk nog minder af, volgens Ziko dan. Mijn hersenen vinden dit op sommige momenten lastig te geloven.

En dan is het Kerst; heerlijk om met dit gevoel de Kerst in te gaan. NOT! Eerste Kerstdag neem ik bij het ontbijt toch een stukje kerststol en kersttulband. ‘s Avonds borrelen we met het gezin, naast de gerookte zalm, avocado, kipfilet, rauwkost en nootjes. Eet ik toch ook wat Franse kaasjes en drink ik een rood wijntje. Tweede Kerstdag begin ik goed; yoghurt met fruit en zangzaad en dan lekker rondje rennen; ik ga via het Koeienpad richting Zuidermeer, besluit dan achter Zeeman (Lekermeer) langs te rennen en dan pak ik ook de Kleine Zomerdijk nog maar mee in plaats van via de Oude Gouw te gaan, om via de Nieuweweg weer thuis te komen; 8,2 km in 1.04, gemiddeld 7:53 min/km. Dik tevreden stap ik onder de douche om daarna lekker te brunchen. Met een stukje kerststol en kersttulband. Bij mijn ouders hou ik mij netjes, ook tijdens het gourmetten (maar wel een plakje stokbrood met kruidenboter en een klein glaasje wijn). Kerst overleeft, soort van dan.

Dinsdagavond mogen we bij Jeremy trainen; hij vraagt uiteraard hoe Kerst is gegaan en we antwoorden in koor ‘heel goed’, ik vraag mij af of iemand van ons de waarheid spreekt. Maar ben al lang blij dat Jeremy niks zegt over vrijdag en niet doorvraagt over Kerst.

Woensdag is onze zoon jarig. Weer een uitdaging, die ik niet ongeschonden door kom; een paar wijntjes met franse kaasjes en zelfs een frikandel als avondeten… SLIK!

Donderdagavond mag ik weer naar Dennis de sportmasseur. De drempel is een stuk lager deze keer en dat blijkt onterecht want nu pakt hij mijn spieren even goed aan en ik moet diverse keren op mijn tanden bijten. Dennis vertelt dat het nodig is, dat de ontspanning erna komt en ik vertrouw daar dan ook op. Ik vertel van de ruim 8 km en dat ik die vooral in mijn bovenbenen heb gevoeld. Als bedankje mag ik aan het eind nog even komen zitten en neemt hij mijn bovenbenen ook even onder handen. Ik zit met een handdoek voor mij, maar wil zijn handen wegduwen omdat het zeer doet waardoor de handdoek wegglijd en ik mij nog ongemakkelijker voel. Normaal trek je rare gezichten die hij niet ziet, maar ik ben mij ervan bewust dat hij mij nu wel ziet en dus ga ik maar lachen. Omdat huilen a bridge to far is. Ik krijg een heerlijk flesje water mee naar huis en ik moet goed drinken meldt Dennis. Ik voel mij de hele dag een vreemd soort gelukkig; de ontspanning komt wel degelijk na de massage! De volgende ochtend mogen we om 8 uur met Ziko trainen. Ik denk dat een goed ontbijt het halve werk is. Maar tijdens de training heb ik behoorlijk last van mijn spieren thanks to Dennis en komt mijn ontbijt meerdere malen naar boven. Kortom, wat een belabberde laatste training van 2016.

Zaterdag oud&nieuw; de hele familie komt gezellig bij ons! We eten sushi en wat Japanse gerechtjes met rijst, dit past redelijk in wat ik mag eten. Helaas kan ik de wijn, oliebollen en champagne niet weerstaan. Dit moet ik die nacht dan ook bekopen, de hele nacht een misselijkmakend gevoel gehad…Blegh!

Op 1 januari besluit ik dat als ik niet tevreden ben, er maar 1 oplossing is. Keihard doorgaan!! Nog 10 weken tot het einde van de smallgroup periode, dus ik moet een kilo per week halen. Dan haal ik mijn doel (als ik deze week niet te veel ben aangekomen…). Vanavond naar de nieuwjaarsborrel bij Stam; ik drink geen druppel! Ik moet en ik zal mijn doel behalen!

Doel 1 dit jaar is gehaald, ik drink geen druppel op de nieuwjaarsborrel. Die week ben ik nog lekker vrij met de kinderen en doen we veel leuke dingen, maar daardoor niet echt extra sportmomenten in kunnen plannen.

De tweede week meldt Jeremy dat we binnenkort een keer 10 km gaan rennen. Zondags ga ik een rondje rennen en kom mijn collega-smallgrouper tegen die onderweg twijfelt of ze extra gaat rennen tot 10 km. Zij is dan bijna thuis en ik ren door, onderweg bedenkend dat als zij het gaat doen… Dus ik ren even verder door en als ik thuis kom denk ik dat ik heel veel km heb gerend, maar dat valt tegen dus ik pak nog een rondje nieuwbouw mee en dan kom ik thuis op 9.8 km, dus het speeltuintje ren ik ook nog even door en dan: WIIIIHAAAAAA!!! De 10 km voorbij, 10,03 km!!!! En ik ben niet eens stuk. Dat voelt dubbel goed dus. Nu gaat ons 3e teamgenootje ook voor de 10 km en Jeremy meldt op de app alvast dat de 10 km dus geen uitdaging meer is.

Die dinsdag gaan we om 21.00 u starten met de training, we gaan 12 km rennen. Wij sputteren allemaal tegen, maar Jeremy luistert simpelweg niet. We gaan! Ik heb geen thermokleding aan, alleen 1 shirtje met lange mouwen en een korte mouw shirt eronder. We rennen rondjes en moeten er 7 doen dus gewoon aftellen. De eerste 2 rondjes heb ik pijn in mijn zij, dan ren ik 2 rondjes best lekker maar aan het eind van ronde 4 speelt mijn kuit op. No mercy van Jeremy, zolang ik kan zeuren heb ik energie over dus kan ik harder rennen. Bij ronde 6 komt hij met de mededeling dat hij verkeerd heeft geteld, we moeten 8 rondjes. Ik ren huilend ronde 7, maar durf niet te stoppen. De laatste ronde is op pure wilskracht, maar eenmaal klaar stort ik wel even in, ik heb het koud en heb pijn, ik heb het steenkoud en ik heb pijn… maar vooral koud. Na een hete douche lig ik in bed met een kruik tegen m’n husband aan met een extra deken maar ik blijf koud! De volgende dag belt Jeremy hoe ik mij nu voel en ik ben eigenlijk alleen nog maar boos en koud. Hij vindt (uiteraard) dat ik er over heen moet stappen, trots moet zijn op het halen van 12 km, maar ik kan dit nog niet zo voelen. Dit komt een paar dagen later pas. En ’s avonds mag ik wegen want vrijdag ben ik er niet. Ik ben 2 kg kwijt, maar ook 11,7 cm!!!

 

Week 20 t/m 23

Vrijdagochtend mag ik nog even naar Dennis. Ik heb last van mijn kuit en hij is enorm lief voor mijn spieren, nadat hij hoort van de 10 en 12 km. Een heerlijke ontspanningsmassage!

Vrijdagavond  ga ik naar Vrienden van Amstel. Ik eet vooraf twee broodjes makreel, in plaats van onderweg een vette hap. Het is een groot feest die avond en hoewel ik mij absoluut had voorgenomen om niks te drinken, is Vrienden van Amstel zonder Amstel… Dus toch één genomen en ja, toen kon ik het biertje aangeboden door Droel Riesvink uhhhhh… Dries van Velzen… uhhhh Roel van Velzen niet weigeren. Maar het was het zeker waard! Wat mij wel opleverde dat ik de hele week extra streng was qua eten en extra sporten.

Die zaterdag hebben we een feestje bij een wijn- en spijshuis #uitdaging2684. Ik krijg veel complimentjes die avond, het voordeel dat iedereen het weet, maar ook het nadeel want je kan echt geen hapje of slokje nemen. Dus ik sta de hele avond aan het water. Gelukkig is het gezelschap goed dus ik vermaak mij als altijd prima.

Die maandag besluiten we het komende weekend een lang weekend weg te gaan omdat de kinderen lang vrij hebben. We vinden een mooie aanbieding dus boeken we een huisje in Gelderland. Jeremy en Ziko melden natuurlijk dat ik een training mis dus extra moet sporten, maar dat had ik zelf ook al bedacht 😉

Die week haal ik nog een fotografie opdracht binnen, dus wat mij betreft een topweek!

In Gelderland ga ik ’s morgens rennen en manlief herinnert mij fijntjes aan mijn richtingsgevoel met de tip niet van het park af te gaan. Ik luister braaf, gelukkig. Want als ik na 3 km vind dat het genoeg is, moet ik nog 2,5 km rondjes rennen om het huisje te vinden. Later blijkt op de app dat ik er wel 10 keer bijna was… hahaha!  Het huisje staat aan het einde van het park, we moeten dus voor alles bijna een kilometer lopen, daarnaast zwemmen we veel en spelen we veel buiten. Een heerlijk actief weekendje. Het eten is minder goed, als ik een salade bestel vraag ik mij af of het patatje gezonder was geweest, zaterdagavond kan ik het wijntje niet laten staan en het ritme is soms ook een beetje in de war.

Dinsdag weer werken en trainen met Jeremy. Tijdens de training neem ik boerenkoolchips mee, ze moeten even voorproeven en dit valt erg goed bij iedereen! Woensdag mag ik naar de ladies night 50 tinten, een romantische film met allemaal vrouwen, gezellig! Donderdag, vrijdag en zaterdag ben ik druk met het bedenken, kopen en voorbereiden van een 6 gangen diner. Ik wil deze met leuke, gezonde recepten vullen. Ik start met een bloemetje van rosbief met zachte geitenkaas, een homemade tomatensoepje, de spoom met citroen, biefstukje met boerenkoolchips, zoete aardappelpuree en venkelsalade, het kaasplankje (die uiteraard niet gezond kan) en als dessert een tiramisu van bananenbrood met pure chocola en kokosrasp. Iedereen is enthousiast, hoe gaaf?!? Nog even de opmerking van Jeremy; dat de meeste recepten apart van elkaar jeremy-proof zijn, niet betekent dat het goed is ze allemaal op één avond te eten. Te veel is nooit goed.

Zondag een kraamfeest, waar van alles geserveerd wordt maar het enige dat ik mag is muntthee. Dus ik geniet van mijn muntthee.

En dan volgt de laatste week voor de laatste echte meting alweer. Ik neem mij voor extra te sporten, maar door de sneeuw is rennen geen optie. Pumpen vind ik echt te erg, dus 2 keer is echt mijn max.

Vrijdagochtend nog even naar Dennis en dit is de perfecte massage; de benen, armen en schouders even flink aangepakt en daarna nog even relaxen met een ontspanningsmassage van de rug. ’s Avonds wegen en dan beken ik toch maar even bij Ziko. Die dinsdag heb ik op de weegschaal thuis gestaan, eigenlijk omdat ik voelde dat mijn hormonale piek eraan zat te komen. Die donderdag bleek ik gelijk te hebben en stap ik nogmaals op de weegschaal en blijk ik ruim 2 kg zwaarder dan dinsdag.

Nu bij Ziko is het resultaat inderdaad ‘maar’ 2,3 kg afgevallen waarmee het totaal op 20.5 kg is gekomen, het vetpercentage, de centimeters en de huidplooimeting zijn allemaal heel goed. Maar ik baal toch. Als ik uit het weeg- en meetkamertje kom spreek ik Jeremy, die heel positief is en barst ik in huilen uit. Hormonen spelen hier zeker in mee, maar ook gewoon enorm de balen dat ik niet één keer piek zoals de andere twee wel doen. Ik gooi alles er uit en wordt door twee mannen tegelijk getroost. Op zich had ik best nog even door willen huilen, maar vond het ook wat gênant dus heb ik mezelf bij elkaar geraapt. Achteraf baalde ik vooral dat ik niet nog een paar minuten langer bleef huilen…hahahaha!

 

Week 24 t/m 26

En dan realiseer je je opeens dat het nog 2,5 week is voordat je het zelf moet gaan doen. Wat een heerlijk luxe om straks niet 6 keer per dag te moeten appen en van de andere groepsleden 6 keer per dag al hun eten per app te ontvangen. Wat een rust zal dat brengen. Maar als ik er iets langer bij stil sta voelt het toch minder goed, of eigenlijk doodeng dat ik het straks alleen moet gaan doen. Kan ik dat wel?? Ik wil nog even doorgaan, misschien niet op dezelfde snelheid, maar ik wil eigenlijk voor de vakantie nog 10 kg afvallen; nog 2,5 voor einde van deze 6 maanden en dan nog 7,4 in 3 á 4 maanden. We mogen nog drie maanden bij Jeremy meedoen met de groepslessen Body Fit, dat ga ik zeker doen. Langzaam krijg ik een beetje zelfvertrouwen.

Zondag ga ik (eindelijk) weer eens rennen. Ik ren echt heerlijk, persoonlijk snelheidsrecord en geniet gewoon van het rennen, ondanks de wind en regen. Het is doodstil, heerlijk. Als ik mijn straat inren trek ik normaal een sprintje, maar ik voel het op dat moment in mijn kuit schieten, again! Wat een bommer zeg! Ik hoop, tegen beter weten in, dat het wel over gaat. Dinsdag app ik Dennis voor advies en om half 6 lig ik op de behandeltafel voor een kinesiotape.

Dinsdagavond is één van ons drieën op skivakantie, dus we krijgen alle aandacht van Jeremy. Ik kan niet rennen, dus we mogen roeien, daar word ik nou echt niet blij van! Maar de training is wel lekker vanavond! Jeremy trakteert op noten en fruit in verband met zijn verjaardag. Aan het eind pakt hij mij nog even aan over carnaval, ik mag echt geen druppel drinken… duzzzz. Van Ziko krijg ik woensdag de tip voor compressie kousen en Dennis beaamt dat dit wel eens kan helpen. Ik lees er van alles over, maar massage wordt toch vaak als goede preventie genoemd, dus ik maak maar een extra afspraak bij Dennis. Ik vraag mij af hoe ik ooit zonder Dennis kon?!?!

Donderdag heb ik enorme zoetbehoefte; ik kan nergens anders meer aan denken en dan laat ik mij verleiden tot een mini kitkat. Bizar, na een half jaar roepen dat snoepen me niks doet gebeurt het toch nog. En de straf volgt meteen; 20 minuten later knallende koppijn.

Vrijdagochtend pakt Dennis mijn kuit even flink aan, tis duidelijk; wie mooi wil zijn…  Vrijdagavond met Ziko een training zonder belasting van mijn kuit. Op de één of andere manier voelt dit alsof ik niet helemaal alles uit een training pak; dit is onzin uiteraard, maar als ik keihard heb gerend voelt dit toch alsof ik harder train. Zal mij hier komende tijd toch echt even bij neer moeten leggen.

Zondag carnavalluhhhh! Lekker water hebben ze bij Stam. Ik heb al snel het idee dat ik de enige ben die niet toeter is, maar moet hier ook hard om lachen. Ik doe lekker gek mee en bewijs dus dat je zonder drank ook een super leuke avond kunt hebben. Natuurlijk werkt het enorm mee dat ik door heel veel mensen aangesproken wordt op het geweldige resultaat. Bekend en juist ook onbekend complimenteert mij met het resultaat, ik hoor vooral veel dat ik een prachtige taille heb gekregen (waarop ik denk dat mijn heupen dus gewoon nog te dik zijn, het is maar net hoe je het ziet… toch?) Ook veel lieve complimenten op mijn blog, dat ik leuk schrijf en dat het heerlijk herkenbaar is, maar vooral ook eerlijk en oprecht. Dit compliment maakt mij minstens zo blij. Bij deze iedereen bedankt voor de vele mooie complimenten, want hoewel je het voor jezelf doet, is dit wel een enorme opsteker om vol te houden!

Dinsdag mogen we weer trainen. Ik verwacht wel een stukje te kunnen rennen, maar na 400 meter moet ik afhaken, het doet gewoon echt pijn. Ik baaaaaaaaaal!!! Die eindsprint wilde ik hoog inzetten, maar mijn lichaam werkt niet mee. En na deze 26 weken wil ik door naar de über sportieve bodyfitgroep. Maar als ik mijn conditie niet op peil kan houden vind ik het nog enger dan ik al dacht dat ik het zou gaan vinden. Slik! Even kort contact met Dennis bevestigd dat ik echt even pas op de plaats moet maken. Ik blijf goede hoop houden dat ik over over 1,5 week met de bodyfit lessen mee kan doen, maar het wordt wel spannend! Vrijdag is Jeremy er weer want dinsdag hebben we onze eindmeting met Ziko. We hebben samen een massagebon van Dennis Appelman voor Ziko en Jeremy geregeld, met een massage olie en een persoonlijk stukje van ons naar de trainer, waarin staat wat we hebben bereikt, wat we in hen waarderen maar ook ons moeilijkste moment. Als laatste geven we ieder ons geheime recept van een heerlijk gerecht mee. Van mij de boerenkoolchips: blaadjes boerenkool, besprenkelen met olie en zout / azijn / cayennepeper (1 van de 3) en dan +/- 8 minuten op een bakplaat, net onder het midden, in de oven op 160 graden. Heerlijk!!!

En dan is het zomaar dinsdag. D-day voor de eindmeting….

Gewicht: -22.7 kg
Vet %: -7.6 %
Bovenwijdte: -11.1 cm
Buik: -23.2 cm
Dij: -7 cm
Arm: -5.6 cm
Biceps: -11 mm
Triceps: -17 mm
Navel: -12 mm

Dit hebben we gevierd met bubbels en wat nootjes en boerenkoolchips! De lekkerste training van afgelopen jaar. En het beste nieuws? Vanaf nu mag ik wegen in de ochtend; de volgende dag krijg ik gratis 1.3 kg gewichtsverlies, want vanaf nu weeg ik net als alle vrouwen uit bed en zonder kleren!!

Mocht je nog twijfelen, ik raad het iedereen aan. Het is minder zwaar dan je denkt, het resultaat is hoger dan je ooit had durven hopen.

Even kort terugkijkend: wat een bizar half jaar. In dit half jaar lag de nadruk erg op het uiterlijk. Hierdoor vallen je dingen in positieve, maar ook in negatieve zin op. Mijn les is dat je jezelf moet accepteren en jezelf aan de buitenwereld moet durven laten zien; mooi zijn komt van binnenuit. Een buikje of zachte rondingen zijn oké, als je maar het beste uit jezelf haalt en goed voor jezelf blijft zorgen. Het proces hier naar toe duurt lang, zelfacceptatie is en blijft lastig. You’re perfect, just the way you are, you don’t have to change a thing the world can change its hear, you should know you’re beautiful!